Mars

Mars Mars, nazywany czasem Czerwoną Planetą, od wieków fascynował wiele osób. Mars jest czwartą pod względem odległości od Słońca planetą w Układzie Słonecznym. Jego nazwa pochodzi od mitycznego, rzymskiego boga wojny, z którym była kojarzona za sprawą czerwonego odcienia. Kolor ten, przywodzący na myśl krew, pochodzi od powszechnych na Marsie tlenków żelaza. Mars jest najbardziej podobną do Ziemi planetą, którą do tej pory odkryto. Jest on od Ziemi nieco mniejszy. Posiada dość cienką atmosferę, a powierzchnia terenu urozmaicona jest kraterami powstałymi na skutek upadków meteorytów oraz erupcji wulkanów. Na biegunach występują czapy lodowe. Marsjańska doba jest nieco tylko dłuższa od ziemskiej i trwa 24,6 godziny. Planeta ta wykonuje pełny obrót wokół Słońca w czasie 1025 dni. Średnica planety wynosi nieco ponad połowę średnicy Ziemi, czyli 6804 km. Na Marsie grawitacja jest znacznie mniejsza niż na Ziemi, a przyspieszenie grawitacyjne wynosi 3,69 m/s2. Masa Marsa wynosi około 11% masy Ziemi. Mars posiada dwa księżyce – są to Fobos oraz Deimos. Są one małe i mają nieregularny kształt. Są one bardziej podobne do asteroid, niż do naszego Księżyca.

Jowisz

Jowisz Jowisz jest największa planetą Układu Słonecznego. Największą planetą Układu Słonecznego jest gazowy olbrzym – Jowisz. Jest to piąta pod względem odległości od Słońca planeta. Jowisz jest planetą ogromną. Jego masa jest dwukrotnie większa, niż wszystkich pozostałych planet razem wziętych. Już starożytni obserwatorzy uznawali go za króla planet, stąd jego nazwa – na cześć najważniejszego z rzymskich bogów. Jowisz jest czwartym pod względem jasności obiektem na niebie. Wyprzedzają go tylko Słońce, Księżyc i Wenus. Trzy czwarte masy Jowisza stanowi wodór, pozostała część to głównie hel. Średnia odległość od Słońca to 778 mln km. Średnica Jowisza to 143000 km, a przyspieszenie grawitacyjne to aż 24,8 m/s2. Jowisz spowija gruba warstwa chmur, przybiegająca kształt charakterystycznych pasów. Wśród nich zaobserwowano tak zwany antycyklon, którego średnica jest większa, niż średnica Ziemi. Jowisz posiada aż 66 znanych księżyców. Największy z nich jest większy od Merkurego. Wokół Jowisza występują pierścienie, są one jednak słabo widoczne. Pole magnetyczne Jowisza jest 14-krotnie większe od ziemskiego.

Jedzenie kosmonautów

Jedzenie kosmonautów Jedzenie jest to specyficzny pokarm. Specyficzny ponieważ każdy zjada coś innego. Na przykład małe dzieci nie jedzą tego co dorośli tylko spożywają mleko . wszystko zależy od naszego wieku i od tego jakich składników odżywczych potrzebujemy. Pożywienie bez względu na to jaka ma postać jest potrzebne do życia ponieważ tylko dzięki niemu mamy sile do tego aby wykonywać codzienne czynności oraz bawić się. co prawda kosmonauci nie wykonują ciężkich ćwiczeń siłowych ale potrzebują pokarmu do tego aby żyć. Oczywiście nie może być to pokarm taki jak na ziemi ponieważ produkty nie przetrwały by tak długiego czasu. Pożywienie kosmonauto jest bardzo specyficzne ponieważ zabierają ze sobą w podroż tylko pokarm w puszcze ponieważ ten najdłużej jest świeży. Oprócz tego typu pożywienia kosmonauci spożywają dużą ilość witamin ponieważ musza dbać o swój organizm wraz z nimi dostarczają również do organizmu składników mineralnych oraz budulcowych. Jedzenie kosmonauto jest tak dobierane alby mogło pokryć ich zapotrzebowanie na dawkę witamin i składników odżywczych.

Słońce

Słońce Słońce jest najbliższą nam gwiazdą, która umożliwiła powstanie życia na Ziemi. Słońce jest gwiazdą, stanowiącą centralny punkt Układu Słonecznego. Wokół niej krążą planety oraz inne ciała, takie jak asteroidy i komety. Jest to, rzecz jasna, najjaśniejszy obiekt widoczny na niebie, dostarczający Ziemi większość potrzebnej jej energii. Odległość dzieląca Ziemię i Słońce to około 150 mln km, ale zmienia się ona w zależności od pory roku – jest ona nieco większa w okresie kalendarzowego lata, a nieco mniejsza w zimie. Słońce nie jest nieruchome. Okrąża ono centrum galaktyki Drogi Mlecznej z prędkością 250 km/s. Z powodu braku punktów odniesienia prędkość ta jest dla nas nieodczuwalna. Jeden pełny obieg wokół centrum galaktyki trwa 226 mln lat. Jasność słońca określa się jako V klasę. Słońce jest jaśniejsze, niż przeciętne gwiazdy z nim sąsiadujące. Słońce nie jest starą, w skali wszechświata, gwiazdą. Powstało ono około 4,5 mld lat temu. Od tego czasu przeszło ono stopniową ewolucję, by stać się obecnie tak zwanym żółtym karłem. Naukowcy przypuszczają, że za 5 mln lat skończą naszej gwieździe skończą się zapasy wodoru, na skutek czego znacznie zwiększy swoje rozmiary, stając się czerwonym olbrzymem. Następnie, na skutek stygnięcia, zapadnie się i przeistoczy w czarnego karła. Będzie to koniec Układu Słonecznego.

Księżyc

Księżyc Księżyc jest naszym jedynym naturalnym satelitą, któremu Ziemia wiele zawdzięcza. Księżyc, nazywany w starożytności Luna lub Selene, a w języku staropolskim – Miesiąc, jest piątym pod względem wielkości satelitą w Układzie Słonecznym i jedynym naturalnym satelitą Ziemi. Odległość z Ziemi do Księżyca wynosi przeciętnie 384 000 km, czyli trzydziestokrotność średnicy naszej Planety. Średnica Księżyca wynosi około 1 średnicy Ziemi. Przyspieszenie grawitacyjne na Księżycu jest o wiele słabsza, niż na Ziemi i wynosi 1,6 m/s2. Pełny obieg Księżyca dookoła naszej planety twa dokładnie 27,3 dnia, ale uwzględniając ruch Ziemi wokół Słońca, pełny cykl faz Księżyca wynosi 29,5 dnia, co stanowi tak zwany miesiąc synodyczny. Księżyc jest jedynym ciałem niebieskim, poza Ziemią, na którym stanął człowiek. W sumie do tej pory przebywało tam 12 osób. Księżyc znajduje się względem Ziemi w tak zwanej synchronicznej rotacji, co oznacza, że tylko jedna jego strona jest widoczna z naszej planety. Dzięki Księżycowi ruch obrotowy Ziemi jest stabilniejszy, na jego grawitacja powoduje zjawisko przypływów w morzach i oceanach.

Kosmonauta

Kosmonauta Kosmonauta to człowiek który bada planety. Aby można było zostać kosmonautą trzeba na początek przejść wiele testów ponieważ musi być to osoba dobrze przygotowana do drogi. Są to przede wszystkim testy odpornościowe ponieważ trzeba dokładnie zbadać organizm czy poradzi sobie z trudnościami braku grawitacji oraz wszelkimi innymi. Kosmonauta przygotowuje się do lotu przez kilka miesięcy musi on również opanować obsługę rakiety ponieważ będzie w niej przebywał przez dłuższy czas na orbicie. Na kosmonautów najczęściej wybierani są młodzi mężczyźni ponieważ oni są bardziej wytrzymali na stres oraz ból. Kosmonauta ma za zadnie lecieć na dana planetę i ja zbadać. Oczywiście wszystko nie jest takie proste ponieważ na początek trzeba zainstalować na planecie urządzenia a później zbierać pomiary. Jest to dość niebezpieczne ponieważ nigdy nie wiadomo co może wydarzyć się w próżni. kosmonauta zawsze musi nosić skafander który chroni go przed zarazkami oraz utrata tlenu. Oprócz skafandra obowiązkowy jest również hełm.