Komety

Komety Komety to wędrowcy Układu Słonecznego, co jakiś czas przybywający w okolice Ziemi. Komety to małe ciała niebieskie, które poruszają się po całym niemal Układzie Słonecznym. Na krótko pojawiają się one w okolicy Słońca, by ponownie oddalić się od niego na odległość setek milionów kilometrów. W czasie, gdy przelatują koło gwiazdy centralnej, ciepło które ona emituje powoduje, że za kometą powstaje widoczny niekiedy z Ziemi warkocz. Warkocze te są dwa – jeden pyłowy, a drugi gazowy, razem tworzący niezwykle malownicze zjawisko, które obserwować można na nocnym niebie. Warkocz gazowy zawsze zwrócony jest w kierunku przeciwnym do Słońca. Warkocz pyłowy natomiast, jako cięższy, w mniejszym stopniu zmienia swój kierunek. Z tego powodu widoczne są dwa, oddzielne warkocze, różniące się nieco kolorami. Kometa dostrzegalna jest tylko wtedy, gdy przelatuje w pobliżu Słońca. Później na długie lata oddala się od niego, mknąć przez niezwykle odległe zakątki Układu Słonecznego jako wielka bryła lodu i pyłów. Orbity komet często przecinają orbity planet. Co jakiś czas ma miejsce zderzenie. Ostatnie, spektakularne zjawisko, miało miejsce w roku 1994, gry kometa Shoemaker-Levy 9 uderzyła w Jowisza.

Asteroidy

Asteroidy Asteroidy to kosmiczne skały, które mogą być niezwykle groźne dla Ziemi. Układ Słoneczny usłany jest różnego rodzaju ciałami. Najczęściej są to bardzo małe kawałki skał. Jednak niektóre z tych kosmicznych kamieni przybierają duże rozmiary. Wówczas nazywamy je asteroidami lub planetoidami. Ciała te mogą mieć nawet 1000 km średnicy. Podobnie jak planety, obiegają one Słońce. Ich powierzchnia zazwyczaj jest skalista, o nieregularnym kształcie. Bardzo częste są ślady zderzeń z innymi obiektami. Większość spośród 600 tysięcy znanych asteroid porusza się wokół Słońca pomiędzy orbitami Marsa i Jowisza. Szacuje się, iż całkowita liczba planetoid wynosi wiele milionów. Znamy zatem tylko niewielką ich część. Największą ze znanych planetoid krążących pomiędzy Marsem a Jowiszem jest Westa, której średnica przekracza 500 km. Zazwyczaj ciała te nie są groźne dla Ziemi. Niekiedy jednak, na skutek wzajemnych zderzeń, wypadają one ze swojej stałej orbity i zmierzają w stronę Ziemi. W razie zderzenia asteroidy z nasza planetą powstałaby katastrofa olbrzymiej skali. To właśnie na skutek takiego zderzenia wymarły dinozaury.

Księżyce Jowisza

Księżyce Jowisza Księżyce Jowisza są na tyle duże, iż odkryte zostały już 400 lat temu. Jowisz posiada wiele księżyców. Cztery z nich nazywamy galileuszowymi, gdyż odkryte zostały przez Galileusza już 400 lat temu. Są to największe księżyce tej ogromnej, gazowej planety. Ich nazwy to Io, Europa, Ganimedes i Kalisto, zapożyczone od imion kochanek Zeusa, w mitologii rzymskiej nazywanego Jowiszem. Największych spośród tych księżyców jest Ganimedes. Jego średnica to 5262 km. Jest więc większy od Merkurego i pod względem rozmiarów tylko nieznacznie ustępuje Ziemi. Jest na tyle duży, iż można go dostrzec nawet przez zwykłą lornetkę. Ganimedes okrąża Jowisza do około 7 dni. Nieco tylko mniejszy jest Kalisto. Jego średnica wynosi 4821 km. Podobnie jak ziemski Księżyc, Kalisto zawsze zwrócony jest tą samą stroną do planety, którą okrąża. Powierzchnia tego księżyca usiana jest setkami tysięcy kraterów. Do tej pory nie zaobserwowano tam żadnej aktywności wulkanicznej. Trzeci pod względem wielkości jest Io. Średnica tego księżyca wynosi nieco ponad 3500 km. Występuje na nim silna aktywność wulkaniczna. Europa ma z kolei średnicę 3122 km.

Księżyc

Księżyc Księżyc jest naszym jedynym naturalnym satelitą, któremu Ziemia wiele zawdzięcza. Księżyc, nazywany w starożytności Luna lub Selene, a w języku staropolskim – Miesiąc, jest piątym pod względem wielkości satelitą w Układzie Słonecznym i jedynym naturalnym satelitą Ziemi. Odległość z Ziemi do Księżyca wynosi przeciętnie 384 000 km, czyli trzydziestokrotność średnicy naszej Planety. Średnica Księżyca wynosi około 1 średnicy Ziemi. Przyspieszenie grawitacyjne na Księżycu jest o wiele słabsza, niż na Ziemi i wynosi 1,6 m/s2. Pełny obieg Księżyca dookoła naszej planety twa dokładnie 27,3 dnia, ale uwzględniając ruch Ziemi wokół Słońca, pełny cykl faz Księżyca wynosi 29,5 dnia, co stanowi tak zwany miesiąc synodyczny. Księżyc jest jedynym ciałem niebieskim, poza Ziemią, na którym stanął człowiek. W sumie do tej pory przebywało tam 12 osób. Księżyc znajduje się względem Ziemi w tak zwanej synchronicznej rotacji, co oznacza, że tylko jedna jego strona jest widoczna z naszej planety. Dzięki Księżycowi ruch obrotowy Ziemi jest stabilniejszy, na jego grawitacja powoduje zjawisko przypływów w morzach i oceanach.

Księżyce Saturna

Księżyce Saturna Saturn posiada aż 62 satelity, a 52 z nich ma nadane nazwy. Saturn posiada wiele księżyców, o rożnych rozmiarach. Siedem z nich jest na tyle dużych, że ich własna grawitacja nadała im okrągły kształt. Największy z księżyców Saturna to Tytan. Jego średnica wynosi 5150 km. Jest to jedyny księżyc w całym Układzie Słonecznym, który posiada atmosferę. Na powierzchni Tytana występują jeziora, które jednak nie są wypełnione przez wodę, ale przez ciekły metan. Satelita ten został odkryty w roku 1655 roku, a dokonał tego Christiaan Huygens, holenderski matematyk i astronom. Tytan jest na tyle duży, iż jest on większy od Merkurego. Dawniej uważano, że jest to największy księżyc w całym Układzie Słonecznym, jednak gdy odkryta została na nim atmosfera, okazało się, iż sam Tytan jest nieco mniejszy od Ganimedesa, największego z księżyców Jowisza. Atmosfera Tytana składa się głównie z azotu oraz metanu i jest gęstsza od atmosfery ziemskiej. Brak tu jednak tlenu. Gruba powłoka gazowa blokuje dostęp do powierzchni większości światła, mimo to jednak na księżycu tym zauważalny jest cykl dobowy.